1e station gepasseerd

Het eerste station waren we eigen al gepasseerd toen we de eerste controle periode van mijn cyslus achter de rug hadden en deze eigenlijk goed bleek te zijn. Het tweede station was het contact maken met het ziekenhuis waar onze dierbare eskimo's zich bevinden. Het was afwachten wat zij zouden denken, willen, eisen, vragen etc. Op zich waren de eerste contacten goed, maar na wat verder doorvragen en een rechtstreeks contact met het betreffende ziekenhuis, bleek dat een terugplaatsing in deze maand onmogelijk zou zijn. Hoezo onmogelijk, hoor ik u denken... Is de cyclus toch niet goed, willen zij het eerst zelf meten, had ik al aan medicatie moeten zitten....Wat is er aan de hand? Tot mijn grote verassing, was terugplaatsen in deze maand onmogelijk, omdat er in deze maand gepoetst wordt. Gepoetst op de locatie waar onze vrieskindjes ontdooit moeten worden. waardoor ontdooien niet mogelijk is. Want poetsen èn ontdooien...tja, dat gaat niet samen. 

Goed, waar was....stations.... 

Lees verder...

And so on.....

Nou goed, uiteindelijk dus verscheidene mensen daar gesproken. Mensen met allerlei titels die het al dan niet belangrijk vonden dat mijn verzoek zo snel mogelijk doorgang zou vinden. Een arts die aangaf dat het niet zo'n bloedspoed was als dat ik had aangegeven, omdat mijn oncoloog het wat afgezwakt zou hebben. Terwijl voor mij een maand meer of minder daarin weinig verschil maakt; Alle tijd zonder hormoonremmende medicijnen is spannend. Een ander persoon die aangaf dat het erg jammer was dat ze me niet eerst face-to-face gezien hadden, alvorens we met spoed dit trajact ingingen. Die me belde terwijl ik in de auto zat en toch liever had dat ik eerst de auto aan de kant zou zetten. Nou ten eerste ging ik dat dus niet doen en ten tweede; Het maakt me niet uit waar je me komt, ik ben het er toch niet mee eens. Want ik weet wat mijn doel is en de eerste die me daar van af kan brengen moet nog geboren worden.

Maar goed, 'een maand meer of minder maakt voor de risico's niet uit' en al dat soort opmerkingen, die hoef ik niet te horen. een maand meer of minder maakt voor mij WEL uit. Voor mij maakt het wel degelijk verschil. Mij helpt het hopelijk van de continue angst af. Mij helpt het met het verwezendlijke van mijn grootste wens. Mij helpt het verder, verder dan ik ooit was sinds de ontstane wens in 2013. Dus i won't take no for an answer. En zo het geschiedde.

Lees verder...

What's next?

Na het meten van de cyclus hebben we een afspraak bij dezelfde arts. Zij geeft te kennen dat mijn cyclus helemaal goed is, alles klopt en er is geen enkele reden om aan te nemen dat een terugplaatsing niet goed zou gaan. En dit alles zonder het spuiten van hormonen. Wat zo belangrijk is. Want hormonen zijn in mijn geval sluipmoordenaars.

 

Lees verder...

Ik ben, weer, één van hen...

Nou dat 'babymaking' was eerst nog leuk, spannend, maar na telkens een teleursteling en de tijd die steeds harder drukt, vonden we het goed geweest. Weer een gesprek met de oncoloog aangevraagd. Daar eerst nog maar eens besproken hoe het nou allemaal zit. Hoeveel risico lopen we nu ik geen hormoonremmers meer gebruik? Hoeveel kans hebben? Hoeveel tijd heben? Wat als 1 lukt, willen we ook graag een tweede. Alleen is ook maar alleen.

 

Lees verder...

En dan?

Aangezien wij niet zomaar 'aan een baby kunnen beginnen', moesten we eerst het gesprek aan met mijn oncoloog: We kunnen de injecties en tabletten tijdelijk onderbreken om te zien of mijn cyclus nog zin heeft om terug te komen. Oke, mooi, gaan we doen. Dat ik daarna weer terug de overgang in moet, parkeer ik nog even. Hoe gaat dat nu in zijn werk? Nou de injecties stoppen, de tabletten bouwen we af als er waarden gemeten worden in mijn bloed die duiden op een cyclusherstel. Nou gaan we doen.

 

Lees verder...

Ik ben één van hen

Ik ben één van 'hen'. Ik hoor hier bij. Voor de tweede keer in mijn leven had ik deze gedachte, niet in positieve, maar negatieve vorm.

Het is goed dat we hier zijn. Dat dit kan. Dat we toen deze keuze hebben gemaakt. Maar wat was ik onvoorbereid op alles wat nu komen gaat. Net als toen...

 

Lees verder...